Stadion Olimpijski

Stadion Olimpijski, zwany pierwotnie Parkiem Sportowym Zalesie, jest jednym z wielu przykładów ciągłości w historii wrocławskiej architektury. Zaprojektowany przez Richarda Konwiarza w połowie lat 20. XX wieku został następnie rozbudowany w okresie Trzeciej Rzeszy przez tego samego architekta, który płynnie przeszedł do nowego systemu politycznego, kontynuując działalność architektoniczno-urzędniczą.

Olimpijskość tego obiektu często łączona jest z rzekomymi planami organizacji międzynarodowych igrzysk w stolicy Dolnego Śląska, które raczej nigdy nie były tu planowane. Projekt rozbudowy stadionu został natomiast doceniony w czasie igrzysk olimpijskich w Los Angeles w 1932 roku srebrnym medalem w konkursie architektonicznym, jeszcze wówczas towarzyszącym rozgrywkom sportowym.

W drugiej połowie lat 20. XX wieku na rozległym terenie położonym pomiędzy parkiem Szczytnickim a kanałem powodziowym Odry powstał kompleks sportowy. Charakterystyczną cechą rozwiązania zastosowanego przez Konwiarza jest integralne połączenie infrastruktury sportowej z zielenią, która wpływała na krajobrazowe ukształtowanie założenia i rozdzielała przestrzeń do uprawiania poszczególnych dyscyplin sportowych. Centralnym punktem był owalny plac otoczony pergolą, z którego wychodziły dwie szerokie aleje skierowane na zachód i na południe. Plac poprzedzał stadion obudowany trybunami ziemnymi. Ponadto powstały różne obiekty sportowe i towarzyszące oraz wyznaczono kwadratową łąkę do gier o powierzchni 105 tys. m2. Pod koniec lat 20. wybudowano również bardzo nowoczesne odkryte kąpielisko ze skocznią oraz brodzikiem dla dzieci.

Polityczna wolta państwa niemieckiego z Republiki Weimarskiej na nazistowską dyktaturę nie wpłynęła zasadniczo na zmianę stylistyki architektonicznej w projektach rozbudowy stadionu, poza elementami rzeźbiarskimi. Za to kompleks sportowy otrzymał nowego patrona Hermana Göringa, a przede wszystkim nowe zadania, które wpłynęły na dopływ środków finansowych przeznaczonych na jego rozbudowę. Na stadionie planowano i zorganizowano wydarzenia masowe o ogromnej skali, w tym XII Święto Niemieckiego Związku Śpiewaczego w 1937 roku oraz Niemieckie Święto Gimnastyki i Sportu w 1938 roku.

W drugiej połowie lat. 30. XX wieku przeprowadzono kolejne duże inwestycje – przebudowano stadion zastępując trybuny ziemne żelbetowymi, otoczonymi murem z nietynkowanej cegły. Pole marsowe zostało przystosowane do politycznych zgromadzeń i uzyskało trybuny oraz wieżę wodza. Rozbudowa parku sportowego w okresie Trzeciej Rzeszy stanowiła integralne rozwinięcie architektury z lat 20. XX wieku. Mimo pewnych cech monumentalizujących nowe części wykonano również z surowej cegły i elementów żelbetowych.

Obecnie na ogromnym terenie stadionu znajduje się kilka obiektów powojennych, a niszczejące przez lata odkryte baseny zostały przeznaczone pod budynki mieszkalne. Owalny budynek stadionu został poddany modernizacji zakładającej budowę nowych trybun i zadaszenia nad stroną zachodnią, które znacząco zakłóciło oryginalną bryłę obiektu.

Zapisz

Co zobaczysz

Ceglany stadion, za którego projekt Richard Konwiarz otrzymał medal olimpijski w Los Angeles.

Obiekt na mapie: