Pawilony w zieleni

Pierwsze projekty dla Wydziału Weterynarii Wyższej Szkoły Rolniczej, który jako pierwszy w Polsce zorganizował lecznicę dla zwierząt połączoną z ośrodkiem praktycznego szkolenia weterynarzy, powstały w 1956 roku i charakteryzowały się jeszcze dość klasyczną kompozycją zabudowy. 

Kolejna wersja (z 1957) była już zdecydowanie bardziej nowoczesna: po południowej stronie pl. Grunwaldzkiego miało stanąć pięć niskich pawilonów, a po północnej – długi blok wydziału zootechniki oraz 10-kondygnacyjny rektorat z biblioteką. W trakcie realizacji ten plan został zredukowany, powstały tylko cztery pawilony (ostatni dopiero w latach 80.), zaniechano również dominanty (pomysł powrócił prawie 30 lat później, gdy Barscy projektowali akademiki Kredka i Ołówek).

Od strony pl. Grunwaldzkiego zaprojektowano długą, zieloną skarpę (usypaną z gruzów), która jest wspólną bazą dla wszystkich pawilonów, wynosi je ponad poziom ulicy, zasłania również zaplecza gospodarcze. Wszystkie budynki oparto na takim samym schemacie: na skarpie znajduje się 3-kondygnacyjna część tzw. naukowo-badawcza, dostępna od strony placu i prostopadła do łącznika, mieszczącego amfiteatralne sale audytoryjne i wykładowe. Z łącznika można przejść do parterowej części klinicznej, na planie kwadratu, z wewnętrznym dziedzińcem, wokół którego rozplanowano sale operacyjne i ambulatoryjne (dla dużych i małych zwierząt). Każdy z pawilonów charakteryzuje odmienne opracowanie elewacji, zróżnicowane podziały okien oraz okładzin, a także kolorystyka: tynk na elewacjach był szary, urozmaicony otoczakami i czarno-białymi kafelkami na parterze, ciemnymi pasami luxferów nad oknami i mocnymi akcentami intensywnych kolorów stolarki okiennej (obecnie oryginalna kolorystyka jest nieczytelna).

Charakterystycznym elementem kompleksu dawnej Wyższej Szkoły Rolniczej (dziś Uniwersytetu Przyrodniczego) jest także pawilon przy bramie wjazdowej od strony ul. Mikulicza-Radeckiego: zastosowano w nim podobne środki wyrazu, co w pawilonach (ekspresyjny, skośny dach, wyprawa z otoczaków i betonu) i do dziś stanowi reprezentacyjne wejście na teren uczelni, w wyraźny sposób sugerując również przejście ze strefy XIX-wiecznej zabudowy do nowoczesnej, zielonej enklawy, sprzyjającej nauce i pracy.

Co zobaczysz

Zielona enklawa w centrum miasta: lekkie pawilony, ciekawe detale i towarzystwo zwierząt.

Obiekt na mapie: