Wydział Mechaniczny PWr

Zespół budynków Wydziału Mechanicznego Politechniki to jedna z najwcześniejszych realizacji w powojennym Wrocławiu i jedna z niewielu, których budowę rozpoczęto równolegle z wprowadzeniem socrealizmu.

Projekt powstał w 1949 roku, a realizacja trwała do 1953 roku, już po wprowadzeniu socrealizmu. Jednak budynek stylistycznie przynależy do pierwszych trzech lat powojennego Wrocławia, kiedy jeszcze można było kontynuować i rozwijać przedwojenne doświadczenia. Andrzej Frydecki, projektujący w latach 20. i 30. we Lwowie, zaproponował formy znane z repertuaru przedwojennego modernizmu, dostosowane skalą do otoczenia: nowy budynek stanowi uzupełnienie pierzei i składa się z trzech części, różniących się od siebie kompozycją elewacji (tym sposobem na zewnątrz odzwierciedlony został funkcjonalny podział wnętrz). W głąb działki cofnięte jest pięciokondygnacyjne, sześcioosiowe skrzydło, mieszczące pracownie, o płaskiej fasadzie dzielonej parami okien we wspólnych, piaskowcowych obramieniach i z wąskimi pasami okien w przyziemiu (od chodnika ta część została oddzielona długą „rynną” na kwiaty). W skrzydle północnym, dostawionym do istniejącej kamienicy, ponad przejazdem umieszczono amfiteatralną salę wykładową z dwoma pasami wysokich okien we wspólnych obramieniach. Łącznikiem między dwiema częściami jest wysunięty ponad poziom dachu pion klatki schodowej z wejściem na parterze – to mocny, dynamiczny akcent o wertykalnych podziałach, zwieńczony ażurowym prześwitem.

Frydecki stworzył asymetryczną kompozycję, zróżnicował głębokości i wysokości poszczególnych części, odmiennie ukształtował elewacje i wprowadził dyskretną dekorację w formie piaskowcowych obramień oraz płyt, którymi oblicowane zostały cokoły i przestrzeń międzyokienna w auli. Tym samym siedziba Wydziału Mechaniki wpisuje się w tradycję polskiego modernizmu lat 30. i przenosi lwowskie wzorce do powojennego Wrocławia.

Co zobaczysz

Fragment przedwojennego, lwowskiego modernizmu w odbudowywanym Wrocławiu.

Obiekt na mapie: