Powaga urzędu

Nowa Rejencja (czyli dzisiejszy Urząd Wojewódzki) jest drugim po Urzędzie Pracy Rzeszy monumentalnym gmachem rządowym z okresu Trzeciej Rzeszy, dopasowanym do biegu Odry.

Pomysły na ulokowanie centrum administracyjnego w rejonie Lessingplatz (dziś Plac Powstańców Warszawy) pojawiły się na długo przed dojściem narodowych socjalistów do władzy. Od przełomu wieków planowano wznieść przy Odrze gmach administracyjny w miejscu istniejącej tam gazowni miejskiej.

Lata 1919-1920 przyniosły rewolucyjne wizje miejskiego radcy budowlanego Maksa Berga, który opracował kilka wersji budynku w formie pierwszego wzorcowego wieżowca dla Wrocławia, proponując zupełnie nowy akcent urbanistyczny w tej części miasta. W 1927 roku ogłoszono konkurs na zabudowę placu, na który nadesłano kilkadziesiąt prac prezentujących nowoczesne rozwiązania kompleksu biurowców. Ostatecznie żadna z nich nie została wcielona w życie i dopiero zaprojektowany w drugiej połowie lat 30. XX wieku gmach Nowej Rejencji wypełnił nadrzeczną działkę.

Projekt przypisywany jest Feliksowi Bräulerowi, z którym mieli współpracować Herbert Boehm, Gustav Kühn i Richard Konwiarz. Budynek ma symetryczny plan i regularny układ wnętrz, adekwatnie do pełnionej funkcji administracyjnej. Skrzydła mieszczące biura otaczają trzy zamknięte dziedzińce. Osiowość gmachu podkreślono przez monumentalny wgłębny portyk poprzedzony schodami, powtórzony również w elewacji tylnej połączonej z nadodrzańskim bulwarem. Część nabrzeża ukształtowano w formie tarasu, z którego roztacza się widok na rzekę. Projekt wpisuje się charakterystyczną dla oficjalnej architektury nazistowskiej tendencję klasycyzującą, zbliżoną do śląskiej odmiany klasycyzmu fryderycjańskiego.

Budowę urzędu ukończono w pośpiechu w czasie II wojny światowej, pozostawiając prace wykończeniowe na czasy powojenne (aż do lat 60. XX wieku pozostawał nieotynkowany). Podczas walk o Festung Breslau częściowemu zniszczeniu uległa część wschodnia i po wojnie rozważano jej rozbiórkę oraz „okrojenie” bryły do części zachodniej. Ostatecznie jednak odbudowano (pod kierownictwem Romana Felińskiego) cały gmach zgodnie z planami z lat. 30. XX wieku i przeznaczono go na siedzibę polskich władz wojewódzkich, którą jest po dziś dzień.

 

Co zobaczysz

Oficjalna, klasycyzująca architektura lat 40., która nadal pełni swoje urzędowe funkcje.

Obiekt na mapie: