Osiedle Popowice

Od Popowic rozpoczęła się w latach 70. budowlana ofensywa w zachodniej części Wrocławia.

Witold Jerzy Molicki, projektując kolejne, po Szczepinie, osiedle wykorzystał sprawdzoną już metodę (zdeterminowaną zresztą wymogami normatywowymi): wysokie i niskie bloki, wzniesione w systemie Wrocławskiej Wielkiej Płyty (WWP), ustawiono pasmowo i ukośnie względem siebie, tworząc między nimi mniejsze wnętrza urbanistyczne. Wyższe, 11-kondygnacyjne budynki, osłaniają niską zabudowę (o pięciu, a nawet tylko trzech kondygnacjach), która tworzy kameralne zakątki.

Charakterystyczną cechą tego osiedla jest ukształtowanie południowych elewacji, dynamicznie zrytmizowanych trójkątnymi balkonami. Molicki za pomocą standardowych elementów stworzył otwartą formę, w której jest miejsce na oddolne działania mieszkańców: „Na elewacjach południowych zaprojektowano swobodny przepływ kolorów, co stwarza mozaikę barw, odznaczającą się brakiem ujednoliconych rytmów, brakiem skończoności i hierarchii. Pozwala to na włączenie się indywidualnie wykonywanego przez mieszkańców osiedla detalu i barwy w układ całości”. Skuteczność autorskich założeń widać do dziś, natomiast czytelność układu całego osiedla została osłabiona przez nowo wznoszone biurowce i budynki mieszkalne.

Co zobaczysz

Wysokie i niskie bloki, otoczone bujną zielenią: na skwerach zachowały się rzeźby, a w obrębie osiedla znajduje się efektowny, postmodernistyczny kościół.

Obiekt na mapie: